Je bent hier:
Home > Visuele handicap > Revalidatie > Week 1

Deze week was tamelijk rustig, want ergotherapie (activiteiten van het dagelijks leven) en fysiotherapie waren nog niet ingeroosterd, omdat die mensen op vakantie waren. Ik had dus veel vrije tijd. Dat vond ik aan de ene kant jammer, maar je went zo wel aan de nieuwe setting en zo had ik genoeg tijd om kennis te maken met de andere revalidanten.

Ik moest 's maandags om één uur op het Loo Erf zijn, maar ik was veel te vroeg. Dus ik ging nog even naar mijn kamer, voordat ik om één uur begon. Ik kreeg eerst de ontvangst van wonen, wat nogal saai was, want alle regels enzovoort kende ik al. Daarna had ik twee uur vrij en vervolgens mobiliteit. We gingen naar het winkelcentrum bij mij in de buurt, waar ik allerlei opdrachten moest uitvoeren. Zo moest ik vanaf een uitgang van de parkeergarage steeds linksaf slaan en uiteindelijk die plek weer terugvinden. Dat lukte me eerst helemaal niet, want ik lette niet op herkenningspunten. Toen ik dat wel deed, ging het beter.

Op dinsdag had ik een gesprek met mijn trajectbegeleider, je eerste aanspreekpunt over zaken als je revalidatieprogramma: niet zo interessant, gewoon even het programma doornemen. Ik had ook muziek. Ik wilde keyboard leren spelen - ik heb thuis een keyboard - en heb al een paar liedjes geleerd. Het was wel grappig om dat te leren, want ik pingel maar zo af en toe op een keyboard.

Zientraining 's middags was ook interessant. Gelukkig hoefde ik de zientrainer niet uit te leggen dat het niet mijn bedoeling was zo goed mogelijk te zien, want dat ik toch beter non-visuele technieken kan gebruiken. De doelen die we hebben gaan vooral over het bepalen van de juiste verlichting - ik ben erg lichtgevoelig -, en het uitzoeken van "hulpmiddelen" voor buiten, zoals een zonnebril en zonneklep. Ik leende een uplighter, een lamp die alleen naar boven schijnt zodat je niet direct in het licht kunt kijken.

's Woensdags was een erg lege dag: ik had alleen een gesprek met iemand die communicatietraining en dergelijke geeft en mijn eerste twee uur communicatie. Bij dat gesprek bespraken we mijn situatie als het gaat om communicatie, welke moeilijkheden ik tegenkwam en dergelijke. We hebben toen dus besloten dat basiscommunicatie een handig programma-onderdeel is. Eind september ga ik misschien ook assertiviteitstraining volgen met de mensen uit de arbeidsrevalidatie. Het leek me allemaal wel lastig, maar uiteindelijk viel het mee. Alle andere mensen die communicatietraining volgen, zijn op latere leeftijd visueel gehandicapt geraakt en hadden ook allemaal betere visus dan ik, dus ze legden de dingen goed uit.

De enige dag zonder tussenuren, was de donderdag. Ik begon met anderhalf uur handvaardigheid, waarbij ik ben begonnen aan het maken van een mandje van pitriet. Het viel me mee hoe goed dat ging: ik ben nooit zo goed geweest in handvaardigheid. Ik had ook textiele werkvormen, waarbij ik met smyrnaknopen begonnen ben. Dat ging wat minder goed, maar toch heel behoorlijk.

's Middags had ik fitness en zwemmen. Op zich ken ik beide en ik vond het dan ook niet zo bijzonder, maar toch leuk om actief bezig te zijn. Daarna was ik klaar, maar ik had veel te veel tijd uitgetrokken om in te pakken, dus ik heb nog heel lang op de taxi gewacht.

's Avonds zijn er meestal geen activiteiten. Toevallig was er woensdag trivant en dinsdag tandemfietsen, maar meestal moet je de tijd zelf indelen. Ik had iedere avond hoofdpijn - prettig om je revalidatie mee te beginnen -, dus ging meestal na het eten eerst een paar uur op bed liggen. Vervolgens ging ik naar beneden en praatte wat met andere mensen die aan het revalideren zijn of in de observatie zaten. Het viel me op dat ik wel een beetje een "superblind" image had, als één van de weinigen die vanaf haar geboorte zeer slechtziend is. Dat vond ik wel moeilijk, want ik moest vaak uitleggen waarom ik kwam revalideren, aangezien ik toch met succes het VWO heb afgerond en in principe best door zou kunnen gaan met een studie. Maar ik weet niet in hoeverre het feit dat ik dit moeilijk vind, te maken heeft met het feit dat ik zelf nog steeds een beetje twijfel over of dit wel de juiste keuze is geweest.