Je bent hier:
Home > Visuele handicap > Revalidatie > Week 9

Jaja, dit was dan de eerste week dat ik vijf dagen op Het Loo Erf was. Het is me meegevallen, maar vrijdag was ik wel moe toen ik thuis kwam. Gelukkig hebben we nog twee dagen weekend he?

Dit was ook de eerste week dat ik besloot met de bus naar Het Loo Erf te gaan. Het ging allemaal goed, dus dat is de moeite van het herhalen waard. Ik kwam om even voor één aan en had dus geen tijd meer om uit te pakken voor ik naar de fysio moest. Maar het bleek dat die niet doorging vanwege de herfstvakantie, dus ik had toch nog een uur vrij. Daarna moest ik een tussenenquête doen, waarin gevraagd werd hoe tevreden je was over de verschillende onderdelen van je aanmelding, observatieweek en revalidatie. Ik was over het algemeen tevreden.

Daarna had ik weer wat vrije tijd, want we waren vrij vroeg klaar met de enquête en ik had pas om kwart over drie mobiliteit. Martin was op vakantie, dus er was een invalster, Maartje. Dat had zo zijn voordelen, want ik moest naar de stad en zo slecht als het ging, dat had ik Martin niet willen zien meemaken, want het ging nog veel slechter dan vier weken geleden. Ik moest naar de Scapino, maar daar kwam ik niet aan. Man, dit was echt zo mega moeilijk, en ik had het gevoel dat ik geen ene moer gedaan had in de les, omdat niks lukte. Maartje relativeerde dat, want ze vond dat als het moeilijk was, je toch veel deed, maar dat ben ik uiteraard niet met haar eens. Ik verwacht toch vooruitgang van mezelf.

Tot overmaat van ramp vroeg Hennie me dinsdagmorgen naar mijn mobiliteitsles, en ik brak mijn volkomen geblokkeerd naar de tafel kijken en met mijn vingers wolkjes en krulletjes tekenen record. Ze veronderstelde dat ik het er niet over wou hebben, wat niet zo is. Het gesprek had deze week bar weinig nut, want ik kwam zo niet echt ver. Volgende week hoop ik dat het beter gaat, en een niet zo moeilijke opdracht bij mobiliteit zal erg helpen, want we willen het daar weer over hebben. Wish me luck.

Om halfelf had ik muziek, waarbij ik met de nieuwe cursus begon en de hele les bezig was "Good night ladies" in F te spelen. Jammer genoeg zit er op mijn eigen keyboard volgens mij geen knop om één-vingeraccoorden in te schakelen, dus dat is balen, wan tik kan dus absoluut geen accoorden spelen.

's Middags had ik weer assertiviteit. We bespraken de dingen van vorige week nog eens, wat goed uitkwam want ik was alweer vergeten wat we hadden gehad behalve de casus van één van de deelnemers. Daarna namen we de rechten van het individu - het recht om met respect behandeld te worden, het reecht om eigen beslissingen te nemen, en zo nog een stel - door en moesten aangeven wat we moeilijk vonden en waarom. We zijn nog niet klaar, maar dat doen we volgende week verder. Vervolgens weer een casus van een deelnemer, die ik niet echt herkenbaar vond maar waar wel interessante kanten aan zaten.

Op woensdag begon ik met textiel. Ik vind dat mijn smyrna werk nu echt opschiet - ik heb al zes vlakken af en ben met de zevende bezig, en het zijn er negen. We hadden het alvast over wat ik nog meer kon gaan doen bij textiel. Ik vind het erg leuk. Ik was overigens vanmorgen de enige, want de anderen die normaal op die ochtend komen, hadden nu iets anders te doen.

Daarna ergotherapie en ik bakte een appeltaart. Gelukkig had ik daarna geen RR-vergadering, want het duurde erg lang, maar het ding was wel lekker. Ik deelde 's avonds wat punten uit en liet de rest stqaan om later uit te delen of mee te nemen, wat ik beide vergeten ben. Jammer.

Ik had om één uur een gesprek met mijn trajectbegeleider. We bespraken de open dag van volgende week, hoe het over het algemeen ging - ik noemde mijn "mid-revalidatie blues", maar meldde erbij dat dit gevoel aan zoveel dingen kan liggen en het gaat bij de meeste vakken goed -, en de toekomst, dus wat ik hierna wil gaan doen. Studeren natuurlijk, in september 2006, maar verder. Mijn trajectbegeleider had het over een begeleid wonen project, De Boomgaard, in Apeldoorn. Ik ken het een beetje, maar weet niet of ik zoiets wel wil. Dat heeft ook wel te maken met het idee dat ik dat gewoon niet nodig hoor te hebben, maar als het echt nuttig is, kan ik er altijd gebruik van maken in plaats van bij mijn ouders te blijven hangen (want de wachtlijsten voor kamers in Nijmegen zijn zo idioot lang). Maar mijn trajectbegeleider wist ook niet echt of het iets voor me was en we zullen het bespreken met Ellen, de ergotherapeut, die toevallig ook daar werkt.

Ik moest de actielijsjt voor de RR maken en ging dus naar een computer op zoek. Ik kreeg het ding gelukkig aan de praat en maakte de lijst, maar was er wel tot tien voor halfvier mee bezig, terwijl ik eigenlijk om kwart over handvaardigheid had. Nouwja, één keertje te laat maakt ook niet uit. Ik boetseerde weer verder en bekeek het resultaat van de vorige week: ik ben er niet tevreden mee, maar ik hoop dat ik nog betere exemplaren maak. Mijn mandje is klaar, maar ik vergat het mee te nemen, dus ik hoop dat het niet ondertussen is kwijtgeraakt.

's Avonds at ik samen met Ellen en Tony, zodat ze me wat suggesties konden geven over tafelmanieren. Ik vond dat ze verbazend weinig commentaar hadden, en vraag me af hoe het kan dat team wonen blijkbaar nog steeds vindt dat ik zodanig slechte tafelmanieren heb, dat ik aan de tafel van vier "moet", terwijl de ergo mensen maar een paar suggesties hebben. Ik moet nog bedenken hoe ik dit onderwerp op een assertieve (jawel!) manier aankaart.

Donderdag had ik weer de hele ochtend ergo. Eerst moest ik mijn bed opmaken - wat ik thuis allang kan, maar hier hebben we dekbedden - en stofzuigen - omdat we niks beters konden bedenken. Bij de workshop gingen we Italiaans koken. Ik maakte een pizza en aangezien er een voormalig pizzabakker in de groep zat, kon ik hem mooi om tips vragen. :) Het smaakte erg lekker.

's Middags natuurlijk weer fitness en zwemmen. Ik besloot eerst op het roeiapparaat te gaan en vervolgens op de loopband in plaats van andersom - ik doe altijd dezelfde apparaten want ik vind alleen de cardio-dingen leuk. Bij het zwemmen vooral met een mat rondgedobberd - lekker lui. Maartje deed haar best het ding om te gooien en mij eruit te krijgen, maar ze gaf het op toen ik haar berichtte dat een andere revalidant het een paar weken geleden niet gelukt was. Jammer hoor.

Daarna maakte ik mijn badkamer schoon en deed nog wat smyrnaknopen tot het etenstijd was. Ik was ervan uitgegaan dat de andere revalidanten van de tafel van vier al weg waren, want die vertrokken op donderdag. Dat was niet zo, dus ik ging maar wel bij hen aan tafel zitten. De regel dat we op donderdag altijd lekker eten want dat ik dan weg ben, ging ook op nu dat ik nog niet weg was: we aten patat friet.

Na het eten begon het moment waar ik de hele week naar had uitgekeken: een donderdagavond op Het Loo Erf. De meeste mensen gaan namelijk op donderdag naar huis, dus het was erg rustig. En saai, dacht ik, maar dat viel mee. Jammer genoeg kon ik toen weer niet vroeg naar bed, mja, dat gaf niet, want ik had toch bijna weekend.

Maar nog niet helemaal. En vrijdagmorgen was ik mega moe en moest gewoon een kop koffie om wakker te worden, hoewel ik op Het Loo Erf eigenlijk alleen thee drink. Haha, toch nog gewend aan thuis zijn op vrijdag? Ik dacht dat ik om halfnegen CPH (Communicatie Presentatie Handicap) training had, dus ging ik naar het gebouw waar ik dacht dat het was. Daar was ik echter de enige, dus ik zocht even rond maar er was echt niemand. Ik liep dus naar de woonafdeling terug en vroeg waar ik CPH had. De medewerkster van team wonen belde even op en zei dat het wel in dat gebouw was, maar om negen uur begon. Dus ik ging om negen uur weer terug. Ik vond de eerste training zeer geslaagd en interessant, maar wel moeilijk. We deden een soort kennismaking - hoewel we elkaar al informeel kenden - en vervolgens hadden we het over wat we hoopten te leren in de training. We moesten een cijfer geven voor hoe goed we vonden dat we onze blindheid of slechtziendheid konden uitleggen, zowel medisch/technisch als praktisch. Ik medisch/technisch wel goed, maar praktisch niet zo. Ik vraag me vooral af wanneer ik wat uitleg over mijn handicap, zoals wanneer ik zeg dat ik nog een klein beetje kan zien, of ik dat überhaupt wel moet doen (mijn ouders vinden van niet en zien het als een teken van slechte verwerking, terwijl het soms wel opvalt). Het is natuurlijk van de situatie afhankelijk, en dat is iets waar het ook bij CPH om gaat. Volgende week komt één van de zientrainers erbij zodat we de medische zooi duidelijker kunnen stellen.

Ik besloot na de training toch maar mee te lunchen - aan een gewone tafel, want nu was ik wel de enige van de tafel van vier -, hoewel ik me dat eigenlijk niet had voorgenomen. Na de lunch nog even naar boven en daarna naar de bus.