Je bent hier:
Home > Verhalen > Best friends

Best friends
Geschreven: 15 augustus 2002

Ze stonden met z'n vieren bij elkaar in het zaaltje waar de disco gehouden werd: Ekatherina en Chris, Wouter en Jolijn. Ze waren vrolijk, want het schooljaar was bijna voorbij en ze waren alle vier over naar klas vier. Een stuk beter dan de tijd hiervoor, dacht Ekatherina. Goed dat ik toch nog over ben, dacht Chris. Heerlijk met Jolijn naar Ameland, dacht Wouter. Blij dat ik Ekatherina weer als vriendin heb, dacht Jolijn. Al met al voelden ze zich alle vier weer goed.

Ekatherina: "Hé moet je horen, Kat!" riep Jolijn twee maanden geleden op een maandagochtend overdreven vrolijk toen ze het schoolplein opkwam. Ik was chagrijnig, want ik had gisteravond ruzie met mijn ouders gehad over de zoveelste onvoldoende die ik had gehaald. "Wat nou weer, Lijn?" vroeg ik. Misschien was het logischer geweest haar Jo te noemen, maar het was nooit in me opgekomen dat te doen. "Ik heb verkering, en raad eens wie het is!" riep ze, op en neer springend. Ik dacht een of andere nerd: Patrick of zo. "Wouter!" jubelde ze. Tjesses nee hè, ik was smoor op hem. "Fijn voor je," mopperde ik. "Jeetje Kat, wat ben jij chagrijnig vandaag. Vind je het niet leuk voor me?" vroeg ze. "Nee," zei ik kort. Toen ging de bel en we moesten naar geschiedenis. Bah, het proefwerk terug. Ik had alweer een vier. Ik was niet erg actief op school. Waarom zou ik ook? Het is nog een wonder dat ik over ben. Jolijn was heel anders: die werkte zich te pletter voor school. Zij haalde ook altijd negens overal voor. Jemig, waar dat voor nodig was, begreep ik niet. En waar haalde ze die interesse in Wouter ineens vandaan? Wouter was Jolijns type helemaal niet en wat hij in haar zag, daar snapte ik nog minder van. Ja, Jolijn was knap, maar ze was een ongelooflijke stuud en Wouter was net als ik niet erg geïnteresseerd in school. Waar haalde Jolijn het lef vandaag die jongen zomaar voor me weg te kapen?! Ik was kwaad op haar, nee: woedend, nee: ziedend, kokend, razend. Stomme trut! En zij had natuurlijk weer een negen voor geschiedenis.

Chris: Ik was al vanaf de brugklas populair op school, had een grote bek tegen de leraren, deed geen reet aan school en alle meisjes waren verliefd op me, behalve nou net het meisje dat ik wou: Ekatherina. Die was op Wouter en ze was kwaad op Jolijn omdat die verkering met hem had. De jongens beweerden dat ik homo was, omdat ik niet op de toenaderingspogingen van de meisjes inging en optrok met Oscar, van wie alom bekend was dat hij gay was. Dat ben ik niet, maar waarom zag nou juist het enige meisje dat mijn interesse wel wekte me niet staan? Op school ging het nog slechter dan het normaal al ging. Mijn ouders begrepen het niet en vonden me lui. Die namen ook niet de moeite even begrip te tonen voor mijn liefdesverdriet. Maar ja, die van mij zijn ook van die nuchtere ondernemrs die conclusies trekken zonder eerst even na te gaan of wat ze denken wel helemaal klopt. Ach ja, ouders, je hebt ze niet voor het uitkiezen.

Wouter: Soms vond ik mezelf wel zo ingewikkeld. Toen ik verkering moest vragen aan Jolijn bijvoorbeeld. We hadden niets, maar dan ook helemaal niets met elkaar gemeen: zij was een linkse feministe met extreem pacifistische ideeën, ik gewoon een jongen van vijftien die niet al te veel over de wereld nadacht; zij was een enorme nerd, ik rommelde maar wat aan op school; zij was een buitenstaander, ik ontzettend populair en zo kon ik eigenlijk nog wel even doorgaan. En toch was het zo: ik was verliefd op haar en ik ging haar verkering vragen ook. Ik durfde eigenlijk niet - schijterd die ik was -, maar ik deed het toch en gelukkig zei ze ja. Heerlijk vond ik het. M'n schoolwerk ging er alleen nog meer onder lijden dan het al deed, maar ach, wat maakte mij dat uit: ik had Jolijn!

Jolijn: Toen Wouter me verkering vroeg, dacht ik: yes, nu wordt het eindelijk leuk. Ik was altijd maar zo'n stil trutje geweest, nu wilde ik ook wel eens schitteren en iemand zijn in de klas. Maar ik had buiten Ekatherina, mijn beste vriendin, gerekend. Nou ja, beste vriendin? Wist ik veel dat zij verliefd op Wouter was. En wat dan nog? Hij vond mij toch zeker ook leuk? Wat zeurde die meid toch?

Ekatherina: Jolijn veranderde in die tijd heel erg: ze liet school schieten, trok alleen maar met Wouter op. Gelukkig voor haar kon ze het wel hebben, maar ik had Jolijn gewaardeerd zoals ze vroeger was en nu vond ik haar niet aardig meer. Ze klierde ook teveel: een beetje loltrappen kon geen kwaad - zij was eigenlijk veel te braaf -, maar het moest niet te gek worden. Het viel me ineens op dat ze op me neer begon te kijken: trots dat ze was dat ze een vriendje had! Tjesses, had ik ook zo gedaan toen ik verkering met Dimitri had?

Chris: Ik was in die tijd van één ding vast overtuigd: ik mocht volgend jaar gezellig de derde nog een keer doen. Bah, als ik ergens geen zin in had! Ik kende een paar van die koters uit de tweede en het waren stuk voor stuk nerds of brugwupjes die nog niet door hadden dat ze niet meer in de eerste zaten. Ekatherina nam mijn hele gedachten verder in beslag: haar bewegingen, haar stem, haar ogen, alles. Verdorie, waarom liep iedereen achter me aan alsof ik honing aan m'n kont had behalve zij? Mijn ouders waren nog erger dan daarvoor: ze zetten me 's middags na school meteen aan m'n huiswerk en controleerden het als ik zei dat ik het af had. Jemig, wat een duffe types waren zij. Aandacht voor m'n schoolwerk, ja, maar geïnteresseerd in hoe ik me voelde, ho maar!

Wouter: Jolijn was helemaal niet zo'n studiebol als ik had verwacht en we hadden het heel gezellig samen, alleen merkte ik wel dat er iets met Jolijn was. Ik vroeg het haar. Ze had ruzie met Ekatherina om mij, vertelde ze. Ik mocht Ekatherina niet, dus het kon mij niet zoveel schelen, alleen Jolijn zat er wel mee. "Ach," zei ik, "dat kind is gewoon jaloers. Had ze Dimitri maar niet moeten dumpen hoor, als ze zo graag een vriendje wil. Ik hou van jou." Dat vond Jolijn ook, maar toch...

Jolijn: Het viel mijn ouders en mijn mentor op dat mijn cijfers een stuk lager waren dan daarvoor. Ik vond het gezeik: ik stond toch zeker voor alles voldoende. Mijn ouders mopperden en mijn mentor noemde het een dipje of zoiets. Niks dipje, ik voelde me juist heerlijk die tijd. Alleen Ekatherina zat me steeds meer dwars; kon ze nou echt niet begrijpen dat IK gewoon verkering met Wouter had en dat HIJ mij dus ook leuk vond? Egoïstisch kreng. Nou, ze kon mooi naar de maan lopen met dat gezanik nu, terwijl ze zelf toch ook zo hooghartig had gedaan toen ze verkering met Dimitri had. Ze moest zich niet zo aanstellen, vond ik.

Ekatherina: Een paar weken nadat Jolijn het met Wouter had aangelegd of andersom begon Chris me ineens op te vallen. Ik waardeerde dat onverschillige wat hij had en hij zag er knap uit. Hoewel hij populair was bij de meiden, trok hij zich er niet veel van aan en veel vrienden had hij volgens mij ook niet, alleen Oscar, waardoor de jongens beweerden dat hij homo was. Ik zou hem dus ook wel nooit krijgen, snik: Wouter niet en Chris ook al niet, wat baalde ik toch. Vroeger was ik altijd heel erg in trek geweest bij de jongens, maar nu was dat blijkbaar voorbij. Wat was het een rottijd ook.

Chris: "Je gaat het nu doen, Chris, je kunt het best," sprak ik mezelf op dinsdagavond toe. "Je pakt nu de telefoon en belt Ekatherina op om te zeggen dat je verliefd op haar bent, kom op." Ik schoof de witte telefoon die op mijn bureau stond naar me toe en toetste het eerste cijfer van haar telefoonnummer in. Toen legde ik de hoorn weer op het ding. Ik keek op mijn horloge: halfacht, dus ze zouden niet aan het eten zitten. Eigenlijk moest ik huiswerk doen, maar ik kon me er niet op concentreren vanavond. Nog een keer nam ik de telefoon op; nu kwam ik tot drie cijfers. De derde keer toetste ik de zeven cijfers in. Aan de andere kant hoorde ik de telefoon drie keer overgaan. Stel dat ze niet thuis waren... "Met Ekatherina de Wit." Ik stotterde ontzettend, het was niet om aan te horen, maar ik zei toch dat ik verliefd op haar was en of ze verkering met me wou. Zo wat was ik moedig vandaag! Tot mijn verbazing was ze blij en zei ze dat ze dat heel graag wilde. Ik was weer helemaal vrolijk en ging met frisse moed aan mijn natuurkunde. Dat was ook wel nodig ook.

Wouter: Vrijdag 31 mei was er een schoolfeest, waar ik met Jolijn heen ging. Toen we bij een langzaam nummer begonnen te slowen, zag ik vanuit mijn oghoek Chris en Ekatherina ook de armen om elkaar heen slaan en gaan schuifelen. Goh, ik dacht altijd dat Chris homofiel was, maar blijkbaar had ik het mis. Toen ik in de pauze even naar een paar vrienden toe liep, zag ik dat Ekatherina met een stralend gezicht op Jolijn af kwam. Wat ze zei, kon ik niet verstaan, maar ik wist zeker dat het over Chris ging. Ik hoopte voor Jolijn dat ze Ekatherina weer als vriendin zou terugkrijgen nu die eindelijk - nou ja, eindelijk, ze had er al dertig gehad - een vriendje had.

Jolijn: Ik was heel blij voor Ekatherina toen ze vertelde dat ze verkering had met Chris. Niet dat het mijn type was, maar ieder zijn smaak. De rest van het schoolfeest hebben we met zijn vieren doorgebracht. Hopelijk wilde Ekatherina nu weer vriendinnen zijn.

Ekatherina: Ik wilde niets liever dan het weer goedmaken met Jolijn. Toen ik zei dat het me speet dat ik zo jaloers was geweest en zo, lachte ze alleen: "Het is al goed," zei ze. Het was de volgende dag en Jolijns ouders waren niet thuis, dus we hadden het rijk alleen. Ik schonk twee biertjes in. "Proost," zei ik, "op ons!" En ik hief mijn glas.

Chris: De laatste weken van het schooljaar bestonden maar uit twee dingen: leren en Ekatherina. Hoe die te combineren waren, snap ik eigenlijk nog niet. Ik wilde wel overgaan, dus dat werd hard werken. Bah, dat was niks voor mij. Toen ik op 10 juni mijn eerste goed gemaakte proefwerk Engels in een hele tijd had, werden mijn ouders daar alleen niet warm of koud van: ik had ook eerder kunnen beginnen met werken, dan was dat goede cijfer nu niet zo hard nodig geweest. Ik zelf was echter ontzettend blij met de 7,8. Het was de dag dat ik het proefwerk terugkreeg dertig graden en de campagneweek voor de schoolbond, die uit tien leerlingen uit de vijfde bestond en de feesten, schoolkranten enzovoort verzorgde, begon. Het kon niet beter die week: mijn eerste goede cijfer sinds hele lange tijd - hoewel ik nog altijd hard moest werken voor de overgang -, heerlijk weer en Ekatherina als vriendin.

Wouter: Toen ik de dag voordat de proefwerkweek begon op Jolijns vijftiende verjaardag kwam, vroeg ze me of ik van de zomer twee weken met haar en haar ouders mee wilde naar Ameland. Haar ouders vonden het goed en ik was door het dolle heen. Ik belde meteen mijn ouders op en die vonden het ook goed, als ik tenminste overging. Had je dat gezanik weer! Ja hoor mam, ja hoor pap, ik zou heus wel overgaan. Hoewel ik vier tekorten stond, was ik er vast van overtuigd dat ik dat in de proefwerkweek wel weer zou ophalen. Jammer alleen dat de eerste twee proefwerken, natuurkunde en Frans, al zo ongeveer bepaalden of ik overging. Maar toen ik om vijf uur naar huis ging, sprak Jolijn me moed in: "Je gaat vanavond gewoon keigoed leren, dan gaat het vast wel goed," zei ze. Dus zette ik me 's avonds, vastbesloten dat ik over wilde gaan, aan mijn Franse boek.

Jolijn: Voor mijn overgang hoefde ik niet te vrezen, hoewel mijn ouders liever achten en negens hadden gezien dan de zessen en zevens die ik nu zou staan. Mijn proefwerkweek ging ook best redelijk, hoewel ik me wel zorgen maakte over Ekatherina, Wouter en zeker Chris. Ach, eigen schuld, zou je zeggen, maar toch vond ik het wel zielig voor hem. Gespannen wachtte ik dus vandaag, donderdag 4 juli, af, de dag dat we de cijfers van de proefwerkweek terug zouden krijgen. Ik zou met drie achten, vier zevens en een sleep zessen overgaan en ik informeerde naar de anderen. Ekatherina, Wouter en wonderlijk genoeg ook Chris zijn over. Ik ben blij voor ze en verheug me alvast op de twee weken Ameland samen met Wouter.

"Wie wil er een pilsje?" vroeg Chris en keek het kringetje rond. "Ik geef een rondje, omdat ik over ben." Hoewel ze geen van allen zestien waren en dat op een schoolfeest dan officieel niet mocht, deed de disco waar het feest gehouden werd er niet moeilijk over. Chris liep naar de bar en bestelde vier biertjes. Hij riep naar Ekatherina: "Kom-es helpen dragen!" Elk met twee glazen in hun handen liepen ze op de anderen af. Ze hieven hun glazen, tikten ze tegen elkaar en riepen tegelijk: "Op het eind van het schooljaar." "En op onze vriendschap," zei Jolijn.